Otter levert een document af, dit toetsenbord levert een zin
Otter.ai neemt vergaderingen en lange gesprekken op, stuurt de audio omhoog, schrijft die in de cloud uit en zet er een doorzoekbaar transcript tegenover dat aan een account hangt. Voor die klus is Otter gebouwd, en die klus doet het.
Het draait op Android, iOS, macOS, Windows en in de browser, met een abonnement waarvan het gratis niveau in minuten per maand begrensd is. Je maakt een account aan, je zet de opname aan, en het transcript wacht daarna in dat account op je.
LocalType doet iets anders. Het is een Android-toetsenbord met een microfoontoets. Je spreekt in terwijl je schrijft, in het veld waarin je aan het schrijven bent. Het neemt geen vergaderingen op, maakt geen uitwerkingen van gesprekken, en bewaart achteraf niets.
Heb je nodig dat iemand de notulen voor je maakt, dan vervangt geen toetsenbord dat, en kun je hier stoppen. LocalType is een los product en heeft geen enkele band met Otter.ai.
De klus die overblijft als je de vergaderingen weglaat
Haal de vergaderfuncties van Otter eraf en er blijft één ding over: spraak die tekst wordt. Het ongemakkelijke zit voor veel mensen in de route ernaartoe. De audio gaat van je telefoon af, wordt op servers verwerkt, en de uitkomst woont in een account waar jij een wachtwoord voor hebt.
Voor alles wat geen opgenomen vergadering is, kan die route weg. Spraakherkenning is een stuk software en draait even goed op de telefoon in je hand. Zo werkt LocalType. Het model is een bestand in de eigen opslag van de app, het herkennen gebeurt daar, en uploaden is onmogelijk omdat er nergens is om iets naartoe te sturen.
Er bestaat geen account. Geen aanmelding, geen inloggen, geen profiel, niets dat het toetsenbord aan een persoon knoopt. Er zit geen reclame in het product, en tracking van wat je ermee doet zit er evenmin in. De gegevens van de app blijven met opzet buiten de back-up van Android, dus ook langs die weg wordt er niets stilletjes van je telefoon gekopieerd.
En een verrassend groot deel van waarvoor mensen een transcriptiedienst openen is helemaal geen vergadering:
- een lang bericht inspreken omdat tikken te lang duurt
- een idee vastleggen in de notitieapp die het dichtst bij ligt
- een e-mail schrijven op een telefoon zonder er een hekel aan te krijgen
- dezelfde formuliervelden invullen die je elke week invult
- fatsoenlijk antwoorden waar je anders drie woorden zou sturen
Dit speelt zich af binnen een app waar je al bent, de tekst moet komen waar je cursor staat, en na vijftien seconden is het voorbij. Daar een transcriptieprogramma voor openen is als een vergaderzaal reserveren om één vraag te beantwoorden. LocalType dekt dat gebied: overal waar een toetsenbord verschijnt, op elke Android-telefoon en elke tablet vanaf versie 8.0.
De handeling zelf is kort. Je tikt op de microfoontoets, je zegt je zin, je tikt hem weer uit, en de woorden staan waar je cursor stond. Klopt er iets niet, dan verbeter je het met dezelfde toetsen als altijd, want het toetsenbord is ondertussen niet weggegaan.
De prijs van herkennen op je telefoon zelf
Het model moet op je telefoon staan. Dat kost ruimte, en zolang het draait kost het geheugen. Dit is de rekening voor het niet versturen van audio, en die gaat niet weg.
Er komen drie maten mee. Compact is 60 MB en geeft de tekst het snelst terug, wat bij een oudere telefoon past. Standaard is 190 MB, is wat de app aanraadt, en is voor de meeste telefoons het juiste antwoord. Groot is 539 MB en gaat het zorgvuldigst om met accenten en achtergrondgeluid, met wachten als prijs: op een testtelefoon met 4 GB geheugen had Standaard 4,1 seconden nodig voor 6,9 seconden spraak, en Groot doet er ruwweg twee keer zo lang over als je aan het woord was.
Er staat er één tegelijk geïnstalleerd. Een andere maat proberen wisselt het bestand om; de stapel groeit niet mee. Zit je telefoon vol met foto’s, dan scheelt het dus wat je kiest, en daarom liggen die drie maten er.
Zo’n model binnenhalen is het enige waar de app internet voor nodig heeft. Die ene keer wordt erom gevraagd, daarna werkt het inspreken met de verbinding uit. Een tunnel, een vliegtuig, een week buitenland zonder lokale simkaart: geen van die situaties is een randgeval, want na dat eerste binnenhalen zit het netwerk niet meer in de keten.
De rest van de app is een gewoon toetsenbord, en dat is met opzet. De autocorrectie put uit het woordenboek van de taal die je hebt ingesteld, het volgende woord wordt aangeboden terwijl je tikt, QWERTZ en AZERTY liggen klaar waar ze thuishoren, en je eigen achternamen en vaktaal zet je er met de hand bij. Die toevoegingen blijven op je telefoon en gaan als context naar het spraakmodel, zodat de namen die je echt gebruikt goed gespeld worden. In wachtwoordvelden schakelt de microfoon zichzelf uit, dus het riskantste dat je per ongeluk zou kunnen inspreken is domweg niet in te spreken.
Achttien talen uit één model
LocalType kent achttien talen, allemaal uit hetzelfde model, en stelt per opname vast welke daarvan je spreekt. Vooraf iets opgeven hoeft niet. Wissel je tussen twee berichten van taal, dan houdt het je bij. Zet je hem vast op één taal, dan volgen de toetsenbordindeling, de woordenlijst en de taal waarin je inspreekt die keuze in één beweging.
Alle achttien zitten in dat ene bestand van 60, 190 of 539 MB. Er valt dus niets per taal bij te installeren, en een tweede taal spreken kost geen extra ruimte op je telefoon.
De nauwkeurigheid verschilt over die achttien, want het oefenmateriaal verschilt ook. De veelgesproken talen komen er het best uit, en dat geldt net zo goed voor de modellen die in de cloud draaien.
Drie dingen die Otter kan en een toetsenbord niet
Het houdt een transcript bij. Otter neemt op en levert een document dat je kunt doorzoeken, teruglezen en delen, met meerdere sprekers uit elkaar gehouden. LocalType levert helemaal geen document op. Er is geen archief van je opnames, geen geschiedenis om in te zoeken, geen tijdlijn van wie wat zei. Zodra de woorden in het veld staan waarin je aan het typen was, is het werk klaar. Zit je probleem in notulen, aantekeningen van gesprekken of interviews die je over een half jaar nog moet kunnen doorzoeken, blijf dan bij iets dat daarvoor gemaakt is.
Het luistert langer dan een zin. Een toetsenbord schrijft in stukjes. Je spreekt een zin of een alinea, de woorden landen, je gaat door. Veertig minuten gesprek opvangen vanuit de hoek van een kamer valt daarbuiten, en wie dat toch probeert houdt het verkeerde gereedschap vast.
Het gaat om met een tafel vol mensen. LocalType schrijft één stem uit: die van jou, dicht bij de microfoon, op de telefoon gericht. Vier mensen om een tafel, van wie sommigen afgewend zitten, vormen een moeilijker probleem dan iemand die met opzet praat, en de modellen die op een telefoon passen zijn niet de modellen die je daarvoor zou kiezen.
Kies op wat je wilt overhouden
Wil je achteraf een document, neem dan een transcriptiedienst. De waarde zit daar in wat er blijft staan: het gesprek waar je bij was en niet bij zat te typen, in een vorm die je volgend kwartaal nog kunt openen.
Wil je alleen dat de woorden in het bericht komen en nergens anders, neem dan LocalType. Het antwoord op de vraag wat er met je stem gebeurd is luidt dan telkens hetzelfde: die is op de telefoon gebleven.
Genoeg mensen gebruiken uiteindelijk allebei, en daar is niets tegenstrijdigs aan. Het een regelt de vergaderingen die je moet vastleggen, met een archief dat je later doorzoekt. Het ander regelt de honderd kleine dingen op een dag die je liever zegt dan tikt, zonder dat er één van je telefoon af gaat.