Twee klussen, één zoekopdracht
Live Transcribe, in het Nederlands Live transcriptie, is een toegankelijkheidsapp. Hij luistert naar de ruimte en zet wat er gezegd wordt direct op het scherm, zodat iemand die doof of slechthorend is een gesprek kan volgen. Hij is gratis, hij is voor dat doel gebouwd, en op geschikte telefoons kan hij zonder verbinding werken.
LocalType doet iets heel anders. Het is een toetsenbord: je drukt op een microfoontoets, je zegt bewust een zin, en die wordt tekst in het veld waarin je aan het typen was.
Het eerste gaat over anderen begrijpen. Het tweede gaat over je eigen tekst maken. Heb je het eerste nodig, dan vervangt geen toetsenbord dat, en dat gaat voor al het andere.
LocalType is een los product en heeft geen enkele band met Google of met het team achter die app.
Wiens stem is het
Drie vragen beslissen het meteen.
Die van anderen, of die van jezelf? Spraak van anderen, in een ruimte, ongevraagd, betekent meeschrijven. Je eigen stem, met opzet in een telefoon gesproken, betekent inspreken.
Wil je het lezen of versturen? Meeschrijven bestaat om gelezen te worden terwijl het gebeurt. Inspreken bestaat om tekst te maken die ergens naartoe gaat.
Wijst de microfoon naar jou of naar de ruimte? Dat verschil bepaalt het technische probleem volledig, en het is de reden dat de twee producten zo verschillend gebouwd zijn.
Meeschrijven gebeurt op afstand, met meerdere sprekers, en het houdt niet op. De microfoon vangt een hele ruimte op, er praten soms mensen door elkaar, niemand articuleert voor een machine, en het moet onbeperkt doorgaan. Dat is een oprecht lastig probleem en het vraagt om een product dat daaromheen ontworpen is.
Inspreken gebeurt dichtbij, met één spreker, en het is begrensd. Eén persoon, vlak bij de telefoon, die met opzet praat, in korte stukjes. Veel makkelijker, en precies daarom past het comfortabel op een telefoon.
Vraag een toetsenbord om een vergadering mee te schrijven en het doet dat slecht, want daar was het nooit voor bedoeld. Vraag een meeschrijfapp om je e-mail te schrijven en je bent de hele dag tekst aan het overzetten.
De meeste mensen die hier via een zoekopdracht binnenkomen hebben de tweede behoefte, en grepen naar het eerste hulpmiddel omdat dat de transcriptieapp was waarvan ze gehoord hadden.
Geen overzetstap
Bij elke losse transcriptieapp, ook een goede, eindigt het rondje met selecteren, kopiëren, van app wisselen en plakken. Bij een toetsenbord komen de woorden waar je cursor al stond, in de app die je toch al gebruikte, dus een antwoord kost precies zo lang als het uitspreken ervan.
Op een dag met dertig korte antwoorden is dat het hele verschil tussen inspreken dat je erbij houdt en inspreken dat je na een week weer laat vallen.
LocalType laat het herkennen bovendien op de telefoon zelf gebeuren, uit een model dat in de eigen opslag van de app staat, waar alleen deze app bij kan. Dat levert hetzelfde praktische voordeel op als een offline stand bij het meeschrijven, met dit verschil: het geldt altijd, en niet alleen op geschikte telefoons onder geschikte omstandigheden. Na het ophalen van het model komt er op geen enkel moment nog een verbinding aan te pas.
De app vraagt om internet voor precies één doel, namelijk het ophalen van het spraakmodel dat je gekozen hebt, en daarna reikt hij nooit meer naar buiten. Er valt niets te registreren en er is geen account. Reclame ontbreekt, en er draait geen tracking binnen het product. Er wordt nergens een archief bijgehouden van wat je gezegd hebt, want het geluid wordt tekst en daar houdt het leven ervan op. De gegevens van de app worden met opzet buiten de back-up van Android gehouden. In een wachtwoordveld wordt de microfoontoets eenvoudigweg niet aangeboden.
Onder de microfoon zit een toetsenbord dat de gewone dingen doet: autocorrectie en woordsuggesties uit een woordenboek dat bij je taal past, de indelingen die mensen verwachten, een volledige set emoji, en ruimte voor je eigen namen en vaktaal. Die toevoegingen blijven op je telefoon en worden als context aan het spraakmodel gegeven, zodat de woorden die je het vaakst gebruikt er goed gespeld uit komen.
Wat LocalType niet doet
Het schrijft geen gesprekken mee, het werkt geen opnames uit, het luistert niet onafgebroken, en het maakt geen transcript als document. De microfoon gaat open als je de toets indrukt en dicht als je stopt, en daartussen luistert er niets.
Het gaat niet om met meerdere sprekers, en het is niet gebouwd voor een microfoon die midden op tafel ligt.
Het maakt ook geen bestand van wat je zei. Er blijft geen lijst met transcripties achter om later door te bladeren, dus wie een verslag van een gesprek wil bewaren, heeft hier het verkeerde gereedschap te pakken.
En het is geen toegankelijkheidssoftware in de zin waarin Live Transcribe dat wel is. Het is niet getest tegen schermlezers of andere hulptechnologie, en deze pagina doet geen enkele uitspraak over hoe het zich daarnaast gedraagt.
Allebei tegelijk
Mensen die meeschrijven gebruiken om gesprekken te volgen, moeten vaak ook antwoorden, en antwoorden is een typeprobleem en geen luisterprobleem. Voor iedereen die typen traag of lastig vindt, past inspreken aan de antwoordkant vanzelf bij ondertiteling aan de luisterkant, en ze vechten niet om dezelfde plek.
Die combinatie komt veel voor: meeschrijven om binnen te krijgen, inspreken om eruit te krijgen. De twee apps zitten elkaar niet in de weg, want ze zijn nooit tegelijk aan het luisteren.
In de praktijk staan ze op dezelfde telefoon en gebruik je ze om beurten: de meeschrijfapp open op tafel zolang het gesprek duurt, en het toetsenbord met de microfoontoets zodra je iets terug moet sturen.
Als je voor iemand anders kiest
Mensen komen vaak bij deze zoekopdracht namens een ouder, een partner of een collega, en dan is het onderscheid hierboven moeilijker toe te passen, want je gokt naar de moeite van iemand anders.
De vraag die je moet stellen is niet welke app iemand wil. Het is of het probleem zich voordoet als anderen praten of als hij zelf iets probeert te schrijven. Dat zijn twee verschillende soorten ergernis, en mensen beschrijven allebei als “ik heb moeite met mijn telefoon”.
Is het de eerste, dan meeschrijven. Is het de tweede, dan een toetsenbord met een microfoon erop. Overhandig in dat geval geen app maar zet hem in: aanzetten, op wifi een model binnenhalen, en de twintig namen toevoegen die het vaakst langskomen. Die tien minuten zijn het verschil tussen iets dat gebruikt wordt en iets dat de eerste avond in de kast verdwijnt.
Dat geldt net zo goed voor de meeschrijfapp. Zet hem op de telefoon van de ander, open hem één keer samen, en laat zien hoe hij weer dichtgaat.
Welke van de twee je nodig hebt
Moet je kunnen volgen wat er om je heen gezegd wordt, gebruik dan het middel dat daarvoor gemaakt is. Het is gratis, het is voor dat doel ontworpen, en wij concurreren er niet mee.
Wil je vooral makkelijker schrijven op een telefoon, met je eigen stem, in de apps die je toch al gebruikt, dan is dat werk voor een toetsenbord. Drie modelmaten van 60, 190 en 539 MB laten je snelheid tegen nauwkeurigheid afwegen, en achttien talen komen uit één meertalig model dat uit de opname zelf afleidt welke je spreekt. Op de testtelefoon met 4 GB maakte de middelste optie in 4,1 seconden tekst van 6,9 seconden spraak. Offline is daarbij de gewone gang van zaken en niet een stand die je aanzet.
Twee klussen. Kies op wiens stem het is.