Dertig seconden tikken, acht seconden praten
Het meeste schrijfwerk op sociale media is een alinea of minder, geschreven op een telefoon, vaak terwijl je met iets anders bezig bent. Precies de vorm waar inspreken het best mee omgaat.
Het past ook bij het register. Berichten en reacties zijn informeel, en ingesproken tekst komt dichter bij hoe je iets zou zeggen dan getypte tekst. Tikken op een telefoon duwt mensen richting korte, afgekapte zinnen omdat elk teken moeite kost; praten haalt die druk weg en je houdt hele gedachtes over, geen flarden.
Voor wie geregeld bijschriften schrijft stapelt de tijdwinst op. Een bijschrift is dertig seconden tikken en acht seconden praten, en dat verschil merk je pas echt bij het twintigste bijschrift van de week.
Reacties zijn het onderschatte geval
Bijschriften krijgen de aandacht. Reacties zijn waar inspreken het meeste gedrag verandert.
Een antwoord op iemands bericht is het schrijfwerk dat mensen het vaakst opgeven. Er staat weinig op het spel, het duurt langer dan het waard voelt, en de helft wordt nooit afgemaakt. Er een inspreken kost vijf seconden, en dat brengt het onder de drempel waarop je afhaakt.
Hetzelfde geldt voor antwoorden op je eigen reacties, en daar lopen gesprekken óf door óf stilletjes leeg. Iedereen die ooit iets geplaatst heeft en daarna de twaalf reacties niet beantwoordde kent het patroon, en het is een kwestie van tikmoeite en niet van gebrek aan belangstelling.
Daar staat één beperking tegenover, en die geldt voor bijschriften net zo goed als voor reacties. Schrijven voor sociale media gebeurt in het vervoer, in de rij, in gezelschap, en dat zijn precies de plekken waar een bericht hardop uitspreken ongemakkelijk is, zeker als het bericht over de situatie gaat waarin je zit. Het werkbare patroon is de inhoud ergens ongestoord inspreken en later plaatsen, of de onschuldige delen inspreken en de rest tikken. Doordat de microfoon een toets op het toetsenbord is en geen aparte app, gaat dat heen en weer binnen hetzelfde vak, zonder het bericht te verlaten.
Hekjes, apenstaartjes en emoji
Geen van die drie komt uit spraak, en ze horen juist bij dit soort schrijfwerk.
Hashtags. “Hekje” zeggen levert het woord op. Een systeem dat leestekens afleidt heeft geen betrouwbare manier om te weten dat je een teken bedoelde, dus tags zijn tikwerk. Spreek het bijschrift in, zet de tags met de hand erbij.
Vermeldingen en gebruikersnamen. Hetzelfde probleem, erger. Een apenstaartje is een teken, en de naam erachter is meestal geen gewoon woord, dus allebei de helften falen. Deze tik je.
Emoji. Inspreken schrijft woorden. De naam van een emoji zeggen geeft je de naam, niet het plaatje. Gebruik daarna de emojikiezer van het toetsenbord.
Zet de tags en de namen bij voorkeur aan het eind, in één keer, als het bijschrift al staat. Halverwege een zin overschakelen naar tikken kost je de vaart die je net gewonnen had, en het is bovendien de plek waar mensen hun gedachte kwijtraken en het bericht half laten staan.
Het staat er openbaar, en het blijft er staan
Een verkeerd woord in een bericht aan een vriend wordt in de volgende regel rechtgezet. Een verkeerd woord in een openbaar bericht wordt door iedereen gezien, en is afhankelijk van waar je het plaatste vaak helemaal niet meer aan te passen.
Dat verhoogt de waarde van nakijken, zonder het naar het niveau van een zakelijke e-mail te tillen. De realistische routine kost vijftien seconden. Lees het één keer voordat je plaatst, met aandacht voor namen en voor elke zin met een ontkenning erin. In die twee categorieën verandert een fout uit spraakherkenning de betekenis; de rest ziet eruit als een typefout, en die vergeeft een lezer of merkt hij niet eens op.
Namen verdienen bijzondere aandacht als je een persoon, een plaats of een bedrijf noemt. Iemands naam in het openbaar verkeerd schrijven is een andere orde van fout dan een komma op de verkeerde plek.
Langer en warmer dan wat je getikt zou hebben
Twee effecten, en geen van beide ligt voor de hand.
Lengte kost opeens geen moeite meer. Mensen schrijven kortere berichten dan ze bedoelden, want tikken is traag en halverwege raakt hun geduld op. Ingesproken berichten bevatten meestal de hele gedachte, inclusief het deel dat anders was weggevallen.
De toon wordt warmer. Tekst die met duimen getikt is, leest vlakker dan bedoeld, en daarom heeft zoveel korte tekst emoji nodig om te laten zien dat er niets aan de hand is. Ingesproken zinnen dragen meer van het ritme van spraak en lezen vriendelijker zonder enige versiering.
Bij een reactie op andermans bericht doet toon het meeste werk, dus daar valt dit het sterkst op.
Twee aanpassingen vooraf
Voeg de namen toe waar je over plaatst. Mensen, plaatsen, bedrijven, producten en de terugkerende grappen die geen algemeen spraakmodel ooit is tegengekomen. Wat je toevoegt wordt op de telefoon bewaard en als context aan de herkenner meegegeven, zodat het gespeld verschijnt zoals je het bedoelde en niet benaderd.
Kies een kleiner model. Schrijven voor sociale media is kort en veelvuldig, dus de wachttijd na elke keer inspreken is wat je het meest opvalt. De opties van 60 MB of 190 MB voelen hier meestal beter dan de grootste, tenzij je vanaf rumoerige plekken plaatst. Voor de schaal: de middelste optie zette 6,9 seconden spraak om in 4,1 seconden op een testtelefoon met 4 GB.
Festivals, treinen en stadions
Plaatsen gebeurt waar het bereik het slechtst is: festivals, treinen, stadions, vakanties in het buitenland, overal waar veel mensen om dezelfde masten vechten.
Inspreken via de cloud blijft precies daar hangen. LocalType draait het herkennen op je telefoon uit een model in opslag die geen andere app kan openen, dus je kunt het bijschrift nu schrijven en de app het laten versturen zodra de verbinding terug is. Er is precies één ding waar internettoegang voor gebruikt wordt, het ophalen van het model dat je koos.
Er komt geen account aan te pas, reclame ontbreekt in het product, er draait geen tracking binnenin, en niets houdt een archief bij van wat je gezegd hebt. De gegevens van de app blijven van opzet buiten de back-up van Android. In een wachtwoordveld wordt de microfoontoets ingehouden.
Als je voor een bedrijf plaatst
Het volume is het argument vóór. Wie dagelijks bijschriften maakt doet dezelfde korte taak tientallen keren per week, en de besparing stapelt op een manier op die bij persoonlijke berichten niet gebeurt.
Twee dingen trekken de andere kant op. Zakelijke teksten worden zorgvuldiger gelezen door mensen die op zoek zijn naar redenen om niet onder de indruk te zijn, dus de stap van het nakijken is niet vrijblijvend. En merknamen, productnamen en campagnetermen zijn precies wat een algemeen spraakmodel nooit ontmoet heeft, waardoor de woordenlijst het eerste is wat je invult en niet iets voor achteraf.
De werkbare inrichting is eerste versies inspreken en ze aan een bureau bijwerken. Inspreken en plaatsen in één beweging houdt de snelheid maar legt een openbare fout bij niemand neer om hem te vangen.
Waar je het na een week aan merkt
Niet aan de tijd die je bespaart, want die is per bericht klein genoeg om niet op te vallen. Je merkt het aan het aantal reacties dat je wél gaf, aan bijschriften die de hele gedachte bevatten, en aan de vraag die je beantwoordde omdat het vijf seconden kostte.
Wat er niet verandert: de tags blijven tikwerk, en dat blijft zo zolang een systeem leestekens afleidt uit hoe je praat. Wie dat vanaf dag één accepteert, houdt er een werkwijze aan over. Wie erop blijft mopperen, gaat na twee dagen terug naar duimen.