Waarom een formulier een ander probleem is
Al het andere dat je inspreekt bestaat uit zinnen. Een formulier is een reeks korte, losse flarden, en dat haalt precies weg waar herkenning het meest op leunt.
De omringende woorden zijn wat een systeem laat kiezen tussen mogelijkheden die op elkaar lijken. Een zin levert er volop. Een veld met één woord erin levert er geen, dus de beslissing rust op klank alleen, en dat is het zwakste bewijs dat er is.
Dat ene verschil verklaart waarom inspreken uitstekend voelt in een berichtvak en onbetrouwbaar in een postcodeveld. De app is niet inconsequent; de velden zijn dat.
Automatisch invullen komt vóór allebei
Voordat je kiest tussen praten en tikken, is er een derde optie die de meeste mensen laten liggen.
Voor de velden die je voortdurend invult, naam, adres, e-mail, kaartgegevens, is het automatisch invullen van Android sneller dan inspreken en sneller dan tikken, en het maakt geen fouten. Biedt een formulier aan zichzelf in te vullen, laat hem dan.
Inspreken is voor de velden die het automatisch invullen niet kan kennen: het bericht aan de verkoper, de bezorginstructie, de zoekterm, de beschrijving van wat er misging. Automatisch invullen voor wat al opgeslagen staat, inspreken voor wat je nu aan het opstellen bent, tikken voor de korte reeksen ertussen.
De velden waar het echt scheelt
Lange vrije tekstvelden. Het vak met “vertel ons waar het over gaat”, een bezorginstructie, een bericht aan een verkoper, een recensie. Dat zijn zinnen, dus alle gewone voordelen gelden, en ze op een telefoon tikken is beroerd.
Zoekbalken met echte woorden. Zoeken naar een product, een recept, een plek, een idee. Een zinsnede uitspreken gaat veel sneller dan hem tikken, en zoekmachines zijn tolerant voor kleine fouten omdat ze vergelijken en niets bewaren.
Velden die je steeds opnieuw invult. Alles wat je aan je eigen woordenlijst hebt toegevoegd komt er betrouwbaar uit. Wie vijf keer per dag dezelfde klusgegevens invult, merkt dat op de eerste dag al.
Alles waarbij je handen bezet zijn. In de rij staan, iets vasthouden, handschoenen aanhebben.
Waar tikken wint
De verkeerde keuze kost hier meer tijd dan hij bespaart.
E-mailadressen. Een teken, een eigennaam en een uitgang die als gewoon woord klinkt. Elk onderdeel faalt, en één verkeerd teken maakt het formulier waardeloos. Tik deze, altijd.
Postcodes en referentienummers. Losse uitgesproken letters zijn het lastigste in herkenning, want zoveel ervan rijmen op elkaar. Een postcode is kort genoeg om in drie seconden te tikken en duur genoeg om fout te hebben.
Kaartgegevens en alles wat financieel is. Los van het probleem met nauwkeurigheid is een kaartnummer hardop uitspreken geen goed idee in welke ruimte dan ook waar nog iemand anders zit.
Wachtwoorden. Geen keuze: een fatsoenlijk toetsenbord houdt de microfoon in wachtwoordvelden in, en LocalType doet dat.
Losse korte woorden. Een voornaam, een stad, een aantal. De aanloop van de microfoon aantikken en het resultaat nakijken duurt langer dan het tikken dat het verving.
Adressen zijn het gemengde geval
De straatnaam en de plaats zijn woorden, en die spreek je goed in, zeker als je je eigen adres aan de woordenlijst hebt toegevoegd. Het huisnummer en de postcode zijn reeksen, en die niet.
De praktische aanpak is ze splitsen. Spreek de woorden in, tik de cijfers. Dat klinkt pietluttig en het is sneller dan het geheel inspreken en daarna twee cijfers verbeteren die je eerst nog moet zien staan.
Vul je hetzelfde adres geregeld in, voeg de straat en de plaats dan één keer als woorden toe. Wat je toevoegt blijft op de telefoon en wordt als context aan de herkenner meegegeven, en juist een losse plaatsnaam heeft die hulp nodig.
Velden die het toetsenbord veranderen
Dit gedrag lijkt op een storing en is er geen.
Android vertelt het toetsenbord wat voor soort veld het is, en het toetsenbord reageert: een cijferblok bij een telefoonnummer, een indeling met een apenstaartje bij een e-mailadres, en ander gedrag in een wachtwoordveld. Dat is met opzet en het is hoe een toetsenbord weet hoe het nuttig moet zijn.
Het gevolg voor inspreken is dat sommige velden de microfoon helemaal niet aanbieden, of hem aanbieden terwijl het resultaat toch fout gaat. Een cijferblok is een sterke aanwijzing dat het veld cijfers wil, en cijfers zijn precies waar praten het verkeerde gereedschap is.
Behandel de indeling als advies. Heeft het toetsenbord besloten dat je cijfers nodig hebt, dan heeft het waarschijnlijk gelijk.
Browsers en webformulieren
Het meeste formulierwerk gebeurt in een browser en niet in een app, en daar heeft een toetsenbord een structureel voordeel boven een spraakapp.
Een spraakapp maakt ergens anders tekst, die je daarna in een veld op een pagina moet kopiëren. Op een telefoon is heen en weer gaan tussen een browser en een andere app terwijl je je plek in een lang formulier vasthoudt oprecht onaangenaam. Halverwege dat gedoe pakken mensen hun duimen er weer bij.
Een toetsenbord is er domweg, in elk veld, op elke pagina, in welke browser je ook gebruikt. Veld aantikken, microfoon aantikken, praten, door naar het volgende veld. Er wordt niets gekopieerd en je raakt je plek niet kwijt.
Nakijken voordat je verstuurt
De fout die hier telt is niet een houterige zin. Het is een verkeerd cijfer in een veld waar naar gehandeld wordt: een bezorgadres, een telefoonnummer, een datum. Dat zijn stille fouten, want een verkeerd getal oogt precies zo geloofwaardig als een goed getal, en het gevolg komt dagen later.
De routine is kort. Scan de velden met cijfers erin, kijk het e-mailadres teken voor teken na als je het toch hebt ingesproken, en negeer de velden met lopende tekst, want die zijn vergevingsgezind.
Let bij datums extra op. Een ingesproken datum komt er soms uit als tekst waar het formulier cijfers verwacht, of andersom, en een dag die één plek verschoven is ziet er in het veld volkomen normaal uit. Bij een afspraak, een bezorgdag of een aankomstdatum is dat de duurste fout op het hele scherm.
Hetzelfde in de trein als thuis
Het herkennen gebeurt op je telefoon uit een model in opslag die geen andere app kan openen, dus een formulier dat je in de trein invult werkt hetzelfde als een formulier thuis; offline is hier gewoon de normale toestand. Internettoegang wordt voor precies één ding gebruikt, het ophalen van het model dat je koos.
Er komt geen account aan te pas, reclame ontbreekt, er draait geen tracking binnen het product, en niets houdt een archief bij van wat je hebt ingesproken. De gegevens van de app worden bewust bij de back-up van Android weggehouden.
Het gedrag bij wachtwoorden telt vooral bij formulieren, want daar wonen de inlogvelden: de microfoontoets wordt daar ingehouden, dus een wachtwoord kan niet per ongeluk een pagina in gesproken worden.
Eén bestelling, veld voor veld
Zo ziet de verdeling eruit op een gewoon afrekenscherm.
Naam en adres: laat het formulier zichzelf invullen. Staat het adres er niet in, spreek dan de straat en de plaats in en tik het huisnummer en de postcode.
E-mailadres en telefoonnummer: tikken, allebei, ook als je haast hebt.
Bezorginstructie: inspreken. “Bel niet aan, de baby slaapt, zet het pakket achter de plantenbak” is precies het soort zin dat je met je duimen inkort tot iets wat de bezorger niet begrijpt.
Kortingscode: tikken, want het is een reeks.
En het opmerkingenveld bij de bestelling: inspreken, en daarna één keer teruglezen op de cijfers die erin voorkomen.