Waarom lang inspreken misgaat
Vier manieren om te falen, en ze stapelen op elkaar.
Afkappen. Sommige apps begrenzen hoe lang één opname mag duren, en je komt daarachter doordat het eind van een alinea wegvalt. Whisper IME bijvoorbeeld kapt opnames af op ongeveer een halve minuut, wat prima is voor berichten en onhandig voor alles wat langer doorloopt.
Leestekens storten in. Hoe langer je praat zonder pauzes, hoe minder bewijs het systeem heeft voor waar zinnen eindigen, dus lang achter elkaar praten levert een muur tekst op met komma’s op verrassende plekken.
Je raakt de draad kwijt. Je kunt niet zien wat er geschreven is terwijl je praat, dus in de tweede minuut heb je een punt herhaald, een punt vergeten, en de zin waar je middenin zat losgelaten.
Ongelukken met de cursor. Op een klein scherm verschuift een tik het invoegpunt, en dan landt de volgende alinea midden in de vorige of in je ondertekening.
Twee minuten voorbereiding
Dertig seconden nadenken bespaart vijf minuten redigeren. Bepaal de drie of vier dingen die het bericht moet bevatten, op volgorde. Zeg het hoofdpunt eerst, want gesproken berichten die naar een conclusie toewerken raken de lezer meestal kwijt lang voordat hij daar aankomt. Werk daarna de rest af, één blok per punt.
Voor een antwoord aan een klant is dat vaak niet meer dan: ja we doen het, hier is de datum, dit heb ik van jou nodig, tot volgende week. Vier punten, vier blokken, en je weet al voordat je begint waar het bericht ophoudt.
Kun je de punten niet opsommen voordat je begint, dan is het denkwerk nog niet klaar, en dan levert inspreken een lang bericht op dat rondjes draait.
Besteed daarna nog een minuut aan de namen die erin gaan voorkomen: mensen, plaatsen, producten, de afkortingen die horen bij waar je over schrijft. Lange berichten bevatten meer eigennamen dan korte, en eigennamen zijn waar inspreken faalt. LocalType houdt die toevoegingen op de telefoon en geeft ze als context aan het spraakmodel mee, zodat ze meteen goed gespeld aankomen.
In een bericht van zes alinea’s kan één terugkerende naam anders acht keer fout staan, en dat zijn acht bewerkingen die niet nodig waren.
Werk in blokken
Probeer het niet in één doorlopende voorstelling. Spreek een alinea in, stop, kijk even naar het scherm, spreek dan de volgende in. Drie of vier zinnen per keer is ongeveer goed.
Een bericht van zes alinea’s wordt zo zes stukjes praten van vijftien tot twintig seconden, met tussendoor een blik op het scherm. De pauzes die je zelf inlast zijn precies de pauzes waar het systeem de punten en de komma’s uit haalt.
Het herkennen werkt met schonere grenzen, de leestekens landen beter omdat elk blok op een echte punt eindigt, je ziet de tekst vaak genoeg om je oriëntatie te houden, en gaat er iets mis, dan raak je één alinea kwijt en niet het hele bericht.
Het is bovendien de natuurlijke manier van praten. Niemand levert zes alinea’s af zonder te pauzeren, behalve bij hardop voorlezen, en voorlezen is niet wat je aan het doen bent.
Houd de cursor onder controle
Tik in het veld en kijk waar het invoegpunt staat voordat je begint. In een antwoord: zorg dat je boven de geciteerde tekst en boven je ondertekening zit.
Kijk tussen blokken door even, maar lees niet. Je controleert of de tekst geland is waar je hem verwachtte, je bent niet aan het nakijken. Nakijken komt aan het eind, en het halverwege doen vernielt het ritme.
Moet je er later iets tussen zetten, plaats de cursor dan bewust en spreek daar in. Woorden gaan waar het invoegpunt staat, en dat is een functie en af en toe een valkuil.
Verbeter niets terwijl je aan het maken bent
Dit is de gewoonte die de meeste tijd kost, want hij voelt productief.
Stoppen om een woord recht te zetten breekt het ritme waarmee het systeem de leestekens plaatste, dus alles na de onderbreking komt er iets slechter uit. Het zet je bovendien heen en weer tussen maken en beoordelen, en dat zijn twee verschillende standen; door elkaar heen doe je geen van beide goed.
Zeg het hele ding. Lees dan het hele ding. Verbeter alles in één ronde.
De uitzondering is een echte ontsporing, waarbij je iets zo verkeerd hebt gezegd dat doorgaan zinloos is. Stop dan, wis het blok, en zeg het opnieuw vanaf het begin van dat blok. Het midden repareren kost je meer dan het opnieuw zeggen.
Halverwege ontsporen
Het blok kwam er slecht uit. Selecteer die alinea en wis hem, en ga niet aan losse woorden plukken. Drie zinnen opnieuw zeggen kost vijftien seconden; ze repareren kost twee minuten en laat meestal de naden zien.
Je bent de draad kwijt. Stop. Lees wat er staat. Ga daarna verder vanaf de laatste hele zin, en niet vanaf waar je dacht dat je was. Proberen te onthouden welke vorm een halve zin had die je negentig seconden geleden uitsprak, is lastiger dan hem lezen.
De app kapte je af. Merk je dat het eind van een alinea stelselmatig ontbreekt, dan zit je tegen een opnamelimiet aan en helpt harder praten niet. Kortere blokken wel, en twee zinnen per keer is dan veiliger dan vier.
Gaat er iets mis, kijk dan voordat je weer praat.
Voor lang inspreken kantelt de modelkeuze
Bij korte antwoorden is de wachttijd nadat je stopt met praten het ding dat je opvalt, en dat pleit voor een kleiner model. Bij lang inspreken kijk je naar de kamer en niet naar het scherm, dus een seconde of twee verwerken kost je niets en elke vermeden fout is een bewerking minder.
LocalType biedt drie maten, van 60, 190 en 539 MB. Voor volgehouden inspreken is de middelste of de grootste meestal de betere keuze, tenzij je telefoon krap in het geheugen zit. Op de testtelefoon met 4 GB zette de middelste stand 6,9 seconden spraak om in 4,1 seconden, terwijl de grootste er ruwweg twee keer zo lang over doet als je aan het praten was.
Wáár je inspreekt telt hier zwaarder
Lang inspreken is een lange tijd hardop praten, en dat sluit de meeste gedeelde ruimtes uit. Geen enkele app lost dat op.
In de praktijk betekent het dat lang inspreken gebeurt terwijl je loopt, terwijl je tussen twee afspraken rijdt, thuis, of ergens waar je alleen bent, en dat zijn vaak plekken met slecht bereik.
De vuistregel die de meeste mensen zelf vinden: is de ruimte stil genoeg om te bellen, dan is hij stil genoeg om in te spreken. Zit je in een open kantoor, loop dan naar het trappenhuis, of schuif het lange bericht door naar de rit naar huis.
LocalType doet het werk op je telefoon, met een model dat in opslag staat waar alleen deze app bij kan, dus zwak bereik doet niets met vijf minuten aan één stuk praten. Internet wordt één keer gebruikt, voor het ophalen van het model dat je koos, en daarna niet meer. Er is nergens een aanmelding, reclame ontbreekt, er zit geen tracking in het product, en er wordt geen archief bewaard van wat je ingesproken hebt. De back-up van Android slaat de gegevens van de app met opzet over. Ga je naar een wachtwoordveld, dan is de microfoontoets er niet.
De routine, ingedikt
Zet de punten op een rij. Voeg de namen vooraf toe. Spreek één blok per punt in, drie of vier zinnen elk. Kijk tussen blokken door, verbeter niets. Lees het geheel aan het eind één keer na.
Zo gedaan kost een bericht waar je vijftien minuten aan had zitten tikken er ongeveer twee, en heeft het een opruimbeurt nodig en geen herschrijving.