Voor wie dit de invoermethode is
Inspreken wordt verkocht als gemak. Voor sommige mensen is het de manier waarop ze schrijven, en de redenen lopen verder uiteen dan de meeste artikelen erkennen.
Pijnlijke of onbetrouwbare handen, of dat nu door overbelasting komt, door artrose, door een blessure of door een aandoening die grip en fijne bewegingen raakt. Telefoontoetsenborden vragen precisie op een klein vlak, en dat is precies de vraag die pijn doet.
Tremor, die kleine doelen onbetrouwbaar maakt en van een bericht van twee regels een frustrerende oefening in verbeteren maakt.
Moeite met spelling, waaronder dyslexie, waarbij een zin uitspreken rechttoe rechtaan is en hem schrijven niet, en waar de autocorrectie het vaak erger maakt door verkeerd te gokken.
Slechtziendheid, waar het toetsenbord lezen het lastige deel is en niet het indrukken.
Vermoeidheid en pijnklachten, waar het niet om één bericht gaat maar om de opgetelde kosten van een dag vol berichten.
Tijdelijke situaties tellen net zo goed. Een arm in het gips, een hand met hechtingen, een pols die zes weken stil moet liggen. Wie het pas gaat regelen als het zover is, moet het instellen precies op het moment dat instellen het lastigst is.
Voor geen daarvan is een diagnose nodig om het oplossen ervan de moeite waard te maken, en genoeg mensen vinden tikken op glas domweg onaangenaam.
Wat het wegneemt, en wat blijft
De moeite per bericht daalt sterk. Een zin uitspreken kost een paar seconden en geen fijne motoriek. Voor wie het gebruik van zijn handen over een dag moet verdelen, is dat een budgetvraag en geen comfortvraag.
Lengte houdt op een drempel te zijn. Mensen die typen lastig vinden schrijven kortere berichten, niet omdat ze minder te zeggen hebben maar omdat elk teken iets kost. Inspreken haalt dat plafond weg.
Spelling houdt op de poort te zijn. Jij zegt het woord. Het systeem schrijft het op. Voor iedereen die precies weet wat hij bedoelt en de geschreven vorm het obstakel vindt, is daarmee het hele probleem opgelost.
Daar staat dit tegenover.
Het vraagt spraak. Voor sommige mensen sluit dat het uit. En het werkt minder goed voor iedereen wiens spraak afwijkt van waarop het model geoefend is, ook bij spraakverschillen die niets met accent te maken hebben. Die beperking zit in de techniek, en dat weet je liever voordat je er tijd in steekt.
Het vraagt een redelijk stille omgeving. In rumoerige ruimtes helpt het weinig, en in situaties waarin hardop praten niet gepast is bestaat het niet.
Het vraagt nog steeds handen. De app openen, de cursor plaatsen, de microfoon aantikken, het resultaat nakijken en rechtzetten. Je raakt het scherm minder vaak aan, maar je raakt het aan.
Nakijken blijft. Er komen fouten, en ze komen het vaakst bij namen, precies het materiaal waar een fout het meest uitmaakt. Een verkeerd gespelde straatnaam in een afspraak kost je meer dan de tien seconden die het inspreken scheelde.
Vier dingen die hier zwaarder tellen
Werkt het overal? Is typen moeilijk, dan is een invoermethode die alleen binnen één app werkt geen invoermethode. Een toetsenbord werkt overal waar een toetsenbord opengaat, en dat is het hele oppervlak van de telefoon.
Hoeveel tikken om te beginnen? Voor wie zijn handgebruik moet verdelen is het verschil tussen één tik en zes het verschil tussen inspreken gebruiken en het niet gebruiken. Tel ze een keer echt na bij wat je nu doet: app zoeken, openen, microfoon vinden, praten, alles selecteren, kopiëren, terug, plakken.
Kun je je eigen woorden toevoegen? Namen van familie, van verzorgers, van medicijnen, van plaatsen. Dat zijn precies de woorden die een algemeen model verkeerd heeft, en ze elke keer met de hand rechtzetten is de prijs die je probeerde te vermijden.
Heeft het een verbinding nodig? Hier is dat geen filosofische vraag. Is inspreken jouw invoermethode, dan betekent het ophouden in een lift, in een ziekenhuiskelder of in een trein dat de telefoon voor jou ophoudt te werken.
Eén toets, en een model dat op je telefoon staat
LocalType is een toetsenbord, dus het is beschikbaar in elke app die tekst aanneemt, en inspreken is één toets vanaf waar je toch al was. Er komt geen tweede app aan te pas en niets hoeft eerst geopend te worden. Daarmee zijn de eerste twee vragen hierboven beantwoord.
Je eigen woorden toevoegen kan. Die toevoegingen blijven op je telefoon en gaan als context naar het spraakmodel, zodat de namen die je het vaakst gebruikt meteen goed aankomen en je ze niet elke keer hoeft te verbeteren. Voor wie een lijst met medicijnen of behandelaars vaak intikt, is dat vijf minuten instellen tegen honderden correcties die niet nodig zijn.
Het herkennen draait op de telefoon uit een modelbestand in opslag die alleen de app kan lezen, dus zwak bereik verandert niets. Liften, kelders, ziekenhuizen, vliegtuigen en het platteland gedragen zich allemaal als thuis, want offline is hier de gewone toestand. Het netwerk komt er precies één keer aan te pas, voor het model dat je kiest, en daarna nooit meer.
Drie modelmaten, van 60, 190 en 539 MB, laten je tussen snelheid en nauwkeurigheid kiezen. Doet inspreken het merendeel van je invoer, dan is de grotere optie vaak het wachten waard, want elke vermeden fout is een correctie die je handen niet hoeven te maken. Op het testtoestel met 4 GB zette de middelste maat 6,9 seconden spraak om in 4,1 seconden, en de grootste doet er ruwweg twee keer je spreektijd over.
Achttien talen zitten in één meertalig model, afgeleid uit de opname en niet uit een menu, en dat scheelt een gang naar de instellingen voor iedereen die in meer dan één taal schrijft.
Er is nergens een account nodig. Er zit geen reclame in het product, niets erbinnen legt vast wat je ermee doet, en je opnames worden nergens gearchiveerd. Back-ups slaan de app met opzet over. In een wachtwoordveld verschijnt de microfoontoets niet.
Eén ding dat we niet nagegaan hebben, en dus niet beweren
LocalType is niet getest tegen schermlezers of andere hulptechnologie, dus deze pagina doet geen enkele uitspraak over hoe het zich daarnaast gedraagt.
Leun je op die hulpmiddelen, stel dat dan zelf vast voordat je op welk toetsenbord dan ook gaat vertrouwen, het onze inbegrepen.
Waartegen je het afzet, en hoe je begint
Het realistische alternatief is niet foutloos typen. Het is typen dat pijn doet, of typen dat veel te lang duurt, of het bericht helemaal niet versturen. Mensen die nieuw zijn met inspreken zetten het af tegen een ingebeelde foutloze typist en concluderen dat het niet goed genoeg is. Afgezet tegen een pijnlijke duim en een bericht dat nooit geschreven werd, ziet de rekensom er anders uit.
Geef het een week en geen middag. Het werkt bovendien beter als je hele zinnen uitspreekt en de telefoon dichterbij houdt, en die twee gewoontes heb je na een paar dozijn keer te pakken.
Begin zo. Installeer het, besteed vijf minuten aan de twintig namen die je het vaakst gebruikt, en zet het een dag in op de berichten die je anders voor je uit geschoven had. Reken erop dat die eerste dag rommelig is: je bent dan nog aan het uitzoeken hoe ver je de telefoon van je houdt en in hoe lange stukken je praat. Kijk aan het eind van die dag naar wat er verstuurd is en wat je handen ervoor hebben moeten doen.