Wat je inpakt voordat je vertrekt
Vijf minuten op je eigen wifi besparen je een middag ergernis op een luchthaven.
Haal het model binnen zolang je thuis bent, en kijk of de download helemaal af is. Merken dat er nog 190 MB ontbreekt terwijl je in de rij voor de gate staat, is het soort ontdekking waarmee een reis in een humeur begint.
Dat ophalen is het enige moment waarop de app om internet vraagt. Daarna vraagt hij er nooit meer om, ook niet op de achtergrond terwijl je slaapt, en ook niet de eerste keer dat je hem in een ander land opent.
Kies de maat bewust. De middelste van 190 MB past bij de meeste telefoons. Die van 60 MB is beter op een oudere telefoon, of op een dag waarop de accu zwaarder telt dan een enkel verkeerd woord. Die van 539 MB is voor wie het beste uitschrijven wil en de opslag ervoor over heeft. Ter vergelijking: de middelste had op een testtelefoon met 4 GB 4,1 seconden nodig voor 6,9 seconden spraak.
Voeg daarna de woorden toe die je die week gaat gebruiken. De namen van de mensen met wie je reist, de straat waar het appartement staat, het bergdorp dat de herkenner nooit is tegengekomen. Die woorden blijven op je telefoon en worden als context aan het spraakmodel meegegeven.
Zet je telefoon tot slot in vliegtuigstand en spreek één zin in, nog aan je eigen keukentafel. Dat kost tien seconden, en daarna weet je zeker dat er niets stilletjes aan het netwerk hangt.
Vliegtuig, metro, grens, hotelkelder
Iedereen die onderweg weleens een bericht insprak kent het patroon, ook zonder ooit te hebben uitgezocht waar het vandaan kwam.
In een vliegtuig. Vliegtuigstand is geen suggestie. De hele vlucht lang reageert alles wat een server nodig heeft domweg niet.
Onder de grond. Het bereik komt en gaat om de dertig seconden. Inspreken via de cloud begint, verliest halverwege de verbinding, en blijft daarna hangen of gooit weg wat je zei.
Over een grens. Dataroaming staat uit, want je komt liever niet te weten wat het kost. De telefoon werkt prima. Het inspreken niet.
Ergens afgelegen. Bergen, kusten, dikke muren, de kelderverdieping van een hotel. Eén streepje bereik is vaak vervelender dan geen streepje: een verzoek dat langzaam afloopt kost je meer tijd dan een verzoek dat meteen faalt.
De oorzaak is in alle vier dezelfde. Gebeurt het herkennen op een server, dan moet je stem daarheen en de tekst terug, en reizen is een lange lijst momenten waarop dat rondje niet rondkomt.
LocalType houdt het spraakmodel als bestand op je telefoon. Je praat, de telefoon rekent, de woorden verschijnen. Er is geen verzoek dat kan mislukken en geen wachttijd die van een zendmast afhangt. Op tien kilometer hoogte gedraagt het toetsenbord zich zoals het aan je keukentafel deed, en een vlucht van drie uur wordt tijd waarin je aantekeningen inspreekt, antwoorden klaarzet en dat ene bericht schrijft dat je al een week voor je uit schuift. Alles staat te wachten tot je landt en de vliegtuigstand uitzet.
Wat het met je bundel doet, en met andermans wifi
Inspreken via de cloud verstuurt audio, en audio is een stuk groter dan de tekst die eruit komt.
Op een bundel met een limiet, met roaming eroverheen, telt dat op zodra inspreken je gewone manier van schrijven wordt. Genoeg om iemand op de fles te helpen is het meestal niet. Het is wel een stroompje kleine kosten voor werk dat je telefoon zonder hulp aankon.
Herkennen op je telefoon verstuurt niets. Je bundel blijft onaangeroerd door inspreken, welk abonnement je ook hebt en in welk land je ook bent.
Reizen betekent daarnaast andermans netwerken gebruiken. Hotelwifi, een hotspot op een luchthaven, een café dat eerst je e-mailadres wil. Een toetsenbord dat niets verstuurt doet aan dat alles niet mee: geen audio over een netwerk dat je niet kent, geen account aan het toetsenbord, geen reclame in het product, en nergens een archief van je opnames. De back-up van Android krijgt de gegevens van de app met opzet niet, en het modelbestand staat in opslag waar geen andere app bij kan.
Onderweg gaan je berichten toevallig vaker over waar je slaapt, met wie je bent en hoe laat je aankomt.
Achttien talen onderweg, en geen vertaling
LocalType schrijft achttien talen uit en stelt uit de opname zelf vast welke je spreekt, dus ertussen wisselen vraagt niets van je. Bestel in de ene taal, stuur een bericht naar huis in de andere, en allebei komen eruit in de taal waarin je ze uitsprak.
Aan een tafel waar Frans gesproken wordt spreek je een reactie in het Frans in, en het bericht naar je moeder een minuut later in het Nederlands. Er zit geen handeling tussen die twee. Voor wie op reis in twee talen leeft scheelt dat het verschil tussen een toetsenbord dat meedoet en een toetsenbord dat je onderweg omzeilt.
Vertalen doet het niet. Het schrijft op wat je zei, in de taal waarin je het zei. Spreek je er Duits in, dan krijg je Duitse tekst en geen Nederlandse. Wie hem als vertaalapp gebruikt houdt aan een middag proberen alleen verwarring over, en die verwisseling wordt vaker gemaakt dan je zou denken.
De winst onderweg is dat je geen instellingenscherm in hoeft telkens als het gezelschap wisselt. Schrijf je juist een week lang in één taal, dan kun je hem vastzetten. De toetsenbordindeling, het woordenboek en de taal van het inspreken bewegen dan samen mee.
Reken er niet op dat alle achttien even goed uitpakken. Spraakmodellen zijn op ongelijke hoeveelheden materiaal geoefend, en veelgesproken talen varen daar beter bij.
Een dag zonder stopcontact
Reisdagen zijn lang en laadmomenten zijn onvoorspelbaar.
Lokaal herkennen gebruikt je processor, dus het kost accu zolang het draait. Het draait alleen terwijl je werkelijk aan het inspreken bent, en voor de meeste mensen komt dat neer op een paar minuten verspreid over een hele dag. De radio blijft er helemaal buiten, terwijl inspreken via de cloud het netwerk juist aan het werk houdt.
Zit je er echt over in, schakel dan over op het model van 60 MB. Dat doet minder rekenwerk per zin, en op een dag zonder oplader in zicht is die ruil de moeite waard.
Zachtjes, in een volle coupé
Treinen, gedeelde taxi’s, de gemeenschappelijke keuken van een hostel, stoel 24B. Plekken waar een bericht hardop uitspreken ongemakkelijk is, welke techniek er ook achter zit. Inspreken lost dat niet op en geen enkele app kan dat.
Wat wel kan, is korte stukjes praktisch maken. Je zegt zachtjes één zin in plaats van een hele alinea aan de coupé af te leveren, en typt de rest. Dat werkt doordat de microfoon een toets op het toetsenbord is en geen aparte app: starten en stoppen is één tik, en er klapt geen schermvullend spraakvenster open dat aan je buurman aankondigt waar je mee bezig bent.
Onder die microfoontoets zit een gewoon toetsenbord, met autocorrectie, woordsuggesties en de indelingen die je in Europa nodig hebt: QWERTY, QWERTZ en AZERTY waar die de nationale standaard zijn. Onderweg schrijf je nu eenmaal veel korte dingen die inspreken niet waard zijn. Een huisnummer, een aankomsttijd, het wifiwachtwoord van het hotel. Dat laatste type je hoe dan ook, want in een wachtwoordveld biedt LocalType de microfoontoets niet aan.
Voor iets werkelijk vertrouwelijks blijven je duimen het antwoord. Het voordeel van allebei in één toetsenbord is dat je middenin een zin kunt overstappen zonder het bericht te verlaten.