Eén schone knokkel
Je handen zijn nat, zitten onder het meel of onder iets anders. Wat je moet opschrijven is klein en dringt zich op: een ingrediënt dat op is, een tijd die je moet zetten, een aanpassing aan het recept die je morgen vergeten bent. Tikken betekent je handen wassen en afdrogen, en dat is genoeg wrijving dat de meeste mensen het domweg niet doen en het daarna vergeten.
Praten past hier beter bij, met één beperking die je maar beter meteen kunt weten. Inspreken vraagt nog steeds een tik. Je moet de telefoon wakker maken, iets met een tekstveld openen en de microfoontoets indrukken. Daar heb je één schone vinger voor nodig en een scherm dat het verdraagt om aangeraakt te worden, en in een keuken is dat niet altijd beschikbaar.
Dit is dus niet handsfree. Het is grotendeels handenvrij. Weg is het typen, het dure deel; over blijft één aanraking. De omweg waar iedereen op uitkomt: houd één knokkel schoon, of gebruik de rug van een vinger.
Het lijstje, de aanpassing, het antwoord tussendoor
Het doorlopende boodschappenlijstje. Verreweg het nuttigste geval. Je merkt dat de olijfolie bijna op is terwijl je hem in de pan giet, je zegt het in een notitie, en zaterdag staat het er. Het alternatief is onthouden, en dat werkt niet.
Aanpassingen aan een recept. Het ding dat je anders deed en dat je wilt herhalen: tien minuten langer in de oven, de helft van het zout, een derde ui erbij. Een halve zin, gezegd terwijl hij nog klopt, is meer waard dan een zorgvuldige aantekening die nooit geschreven wordt.
Berichten terwijl er iets staat te pruttelen. Koken zit vol wachtjes van twee minuten. In zo’n wachtje wordt een antwoord geschreven, of het schuift weer een dag op.
Het ding dat je niet mag vergeten. Een tijd, een temperatuur, iets dat je tegen iemand moet zeggen als die thuiskomt, de naam van de wijn die je nog een keer wilt kopen.
Cijfers, lijstjes en de radio
Drie dingen waar het misgaat, en ze zijn alle drie te omzeilen.
Lijstjes met structuur. Moderne spraakinvoer leidt leestekens af uit ritme en maakt geen opsommingstekens, dus vijf ingrediënten in één adem uitgesproken komen aan als een zin met komma’s. Prima te lezen, geen lijst.
Wil je een echte lijst, zeg de dingen dan als losse korte stukjes, of ruim het later op. Halverwege het koken vechten met de opmaak is erger dan allebei. Een notitieapp die van elke nieuwe regel vanzelf een regel met een vinkje maakt, haalt dat probleem trouwens grotendeels weg, want dan volstaat één ingrediënt per keer inspreken.
Getallen en hoeveelheden. Cijfers zijn het zwakste geval in alles wat met inspreken te maken heeft, want de omringende woorden helpen niet om ze uit elkaar te houden. “Tweehonderd gram” overleeft het meestal; een temperatuur en een tijd in dezelfde zin vaak niet. Kijk alles na waar je op gaat varen.
Een luide keuken. Een afzuigkap op de hoogste stand, een radio en een pan die tegelijk staan te doen. Zet van die drie de radio zachter voordat je iets zegt, want daar komen woorden uit, en woorden zijn precies waar een herkenner naar op zoek is. Tien seconden stil scheelt meer dan welke instelling in de app ook.
De telefoon tegen een pot
Omdat inspreken die ene tik houdt, is de vraag niet alleen wát je zegt maar ook waar je telefoon ligt. Zet hem aan het begin van het koken rechtop tegen een pot of tegen de broodtrommel, scherm naar boven, de notitie al open. Starten kost dan één knokkel en verder niets.
Dat is minder sierlijk dan tegen een luidspreker aan de andere kant van de kamer roepen, en betrouwbaarder, want de microfoon zit dichtbij en je kunt zien wat er verscheen. Het opzetten kost tien seconden, één keer, en niet opnieuw elke keer dat je iets bedenkt. Die versie houd je op een gewone dinsdagavond vol.
Kook je van een recept op diezelfde telefoon, dan lost die opstelling allebei de problemen tegelijk op: het recept blijft zichtbaar en het lijstje is één tik weg. Zet het scherm dan wel op langer wakker blijven, want een telefoon die om de dertig seconden dooft dwingt je alsnog tot aanraken met natte handen.
Drie minuten voorbereiding
Het verschil tussen een goed idee en een gewoonte.
Bepaal waar het lijstje woont voordat je het nodig hebt, en gebruik elke keer dezelfde plek. Een notitieapp die je al hebt is beter dan een nieuwe die je niet gaat openen.
Zet hem één tik van het vergrendelscherm als je telefoon een snelkoppeling toestaat. De meeste mislukkingen hier gaan helemaal niet over inspreken; ze gaan over de zes tikken tussen iets willen opschrijven en het kunnen.
Voeg de woorden toe die je gaat zeggen. Merken die je koopt, de winkel waar je bestelt, de namen van gerechten die je maakt. LocalType houdt die toevoegingen op je telefoon en geeft ze als context aan het spraakmodel, zodat ze goed gespeld aankomen en niet benaderd.
Kies het model bij de ruimte. Een keuken met een afzuigkap aan is geen stille omgeving, dus de middelste of de grotere past er meestal beter bij. Het gemeten middelste geval was 6,9 seconden spraak omgezet in 4,1 seconden op een testtelefoon met 4 GB.
Achter in het huis, achter dikke muren
Keukens hebben vaak het slechtste bereik van het gebouw. Genoeg mensen hebben een dode hoek precies daar waar ze koken. Inspreken dat een verbinding nodig heeft faalt op dat adres, en het faalt op het moment dat je handen vol zitten en je het er het slechtst bij kunt hebben.
LocalType doet het herkennen op je telefoon, uit een modelbestand in opslag die geen andere app kan openen, dus de keuken gedraagt zich als elke andere kamer. Er is precies één ding waar de app internettoegang voor wil, het model ophalen dat je uitkoos; een tweede keer vraagt hij er niet om. Er is ook geen account, en dat scheelt de vraag of je opnieuw wilt inloggen terwijl je een kip vasthoudt.
Huishoudelijk schrijfwerk is zelden gevoelig, dus privacy is hier niet de reden om te kiezen. Voor de volledigheid staat het er toch: geen reclame in het product, geen tracking binnenin, geen archief van wat je hebt ingesproken, en de gegevens van de app blijven van opzet buiten de back-up van Android. Ga je naar een wachtwoordveld, dan verschijnt er geen microfoontoets.
Zaterdag staat het er
Kortere aantekeningen, vaker gemaakt, met af en toe een verkeerde hoeveelheid. Dat is een betere uitkomst dan de huidige gang van zaken, en die is voor de meeste mensen: iets willen opschrijven, hun handen wassen, en ontdekken dat ze vergeten zijn wat het was.
Kijk over een maand of er zaterdag op het boodschappenlijstje staat wat er dinsdag op raakte, en of de aanpassing die je aan een recept deed het haalde tot de volgende keer dat je het kookte. Die lat ligt laag en vrijwel niemand haalt hem op dit moment, ook mensen niet die zich voor goed georganiseerd houden. Over een jaar heb je er meer aan dan aan een paar procent extra nauwkeurigheid op de berichten die je toch al geschreven zou hebben.
Nog één ding dat mensen verrast. Wie een week in de keuken inspreekt, gaat het daarna ook in de schuur doen, in de auto op de oprit en met een kind op de arm. De keuken is alleen de plek waar de behoefte het hardst is; de gewoonte die je er opdoet reist mee naar elke andere situatie waarin je handen bezet zijn.