De lege pagina is een snelheidsprobleem
De meeste vastgelopen werkstukken zitten niet vast door een gebrek aan ideeën. Ze zitten vast omdat schrijven je dwingt je aan een zin vast te leggen, en vastleggen is ongemakkelijk zolang die zin nog aan het vormen is.
Praten verlaagt de inzet. Je kunt een alinea slecht zeggen, horen dat hij slecht is, en hem opnieuw zeggen, in de tijd die het zou kosten om de eerste versie te tikken. Wat je overhoudt is geen goed proza. Het is grondstof, en die had je daarvoor niet.
Iedereen die zijn betoog ooit aan een vriend heeft uitgelegd en dacht “dat is precies wat ik bedoelde, waarom krijg ik dat niet op papier” kent het mechanisme al. Inspreken vangt de uitlegversie.
Wat je inlevert is van jou
Het gereedschap in dit gebied is vaag geworden, en bij studiewerk komt die vraag als eerste op.
Inspreken schrijft uit wat jij zei. Het verzint geen betogen, vat geen bronnen samen, herschrijft je werk niet naar iets academischers, en produceert geen zinnen die jij niet bedacht hebt. Wat er op de pagina aankomt zijn jouw eigen woorden, precies, in de volgorde waarin je ze zei.
Dat onderscheid telt, en het is waarom inspreken comfortabel binnen vrijwel elk beleid over academische integriteit valt terwijl tekst laten genereren buiten een flink deel ervan valt. Je gebruikt een ander toetsenbord, geen andere auteur.
Heeft je instelling regels over hulpmiddelen, lees ze dan na, en houd er rekening mee dat sommige regels vragen om elk hulpmiddel te melden. LocalType schrijft niets namens jou. Dat is een feit dat je precies zo moet kunnen uitleggen als het je ooit gevraagd wordt.
Colleges, hoofdstukken, hardop uitleggen
Een eerste versie eruit krijgen. Praat het betoog door alsof je het uitlegt, en bewerk daarna wat eruit komt. Die bewerking is echt werk, en ze is veel makkelijker dan beginnen bij niets.
Aantekeningen meteen na een college of werkgroep. Details vervagen binnen het uur. De zaal uitlopen en twee minuten zeggen wat ertoe deed, vangt meer dan een pagina die je 's avonds schrijft.
Leesaantekeningen. Zeg meteen na het lezen wat een hoofdstuk betoogde, in je eigen woorden, met het boek dicht. De reden dat studenten dat zelden doen is dat het opschrijven ervan te veel gedoe is, en precies dat gedoe haalt inspreken weg.
Herhalen door uit te leggen. Een onderwerp hardop uitleggen laat zien waar je uitleg gaten heeft. Spreek de uitleg in en je hebt een verslag van waar je vastliep, dat je later kunt teruglezen.
Alles waar het schrijven de drempel is en niet het denken. Voor studenten met dyslexie of met moeite om snel te schrijven is dat geen productiviteitstip; het is het verschil tussen laten zien wat je weet en dat niet kunnen.
Formules, bronvermeldingen en de bibliotheek
Alles dat onderweg precisie vraagt. Formules, programmacode, verwijzingen, bronvermeldingen, citaten in een vreemde taal. Inspreken is er slecht in en verbeteren duurt langer dan tikken had geduurd.
Documenten met structuur. Kopjes, genummerde lijsten, tabellen. Spreek de woorden in, bouw de structuur achteraf.
Uitzoeken wat je vindt. Inspreken is snel, en snelheid is precies verkeerd als de opdracht beslissen is. Wie praat, vult de stilte; wie nadenkt, moet er even in blijven zitten.
In een bibliotheek. Voor de hand liggend, en het valt daarmee weg voor een flink deel van de tijd waarin studenten schrijven. De gang, het trappenhuis en de weg naar buiten tellen wel mee, en veel aantekeningen zijn daar te maken.
Een werkwijze die in een studieweek past
Leg meteen vast, bewerk later. Aantekeningen na colleges, gedachtes op de weg naar huis, een argument dat je onder de douche te binnen schiet. Alles in de notitieapp die je toch al gebruikt, zonder te stoppen om het goed te maken.
Maak een versie door te praten, bewerk door te lezen. Doe dat in aparte zittingen. Bewerken wat je een uur geleden insprak is veel makkelijker dan bewerken wat je dertig seconden geleden insprak, want je hoort je eigen stem er dan niet meer in.
Voeg de woordenschat toe vóór een groot stuk werk. Elk vak heeft termen die een algemeen spraakmodel nooit gezien heeft: namen van denkers, vaktermen, de titel van het vak. Tien minuten om ze toe te voegen bespaart een uur verbeteren. Bij LocalType blijven die toevoegingen op je telefoon en worden ze als context aan het spraakmodel gegeven.
Reken op herschrijven. Ingesproken proza is langer, losser en herhalender dan geschreven proza. Geen tekortkoming van het gereedschap, wel wat gesproken taal nu eenmaal is, en in het herschrijven wordt het werkstuk pas gemaakt.
Collegezalen, kelders en de trein naar huis
Het studentenleven speelt zich af in gebouwen die vijandig zijn voor mobiel bereik en op netwerken waar je elke negentig minuten opnieuw op moet inloggen.
Collegezalen, kelders van de bibliotheek, de trein naar huis, een studentenhuis met beroerd internet. Inspreken via de cloud faalt in al die gevallen, en het faalt op het moment dat je iets had dat het vastleggen waard was.
LocalType draait het model op je telefoon, dus geen van die omgevingen verandert iets. Er is precies één moment waarop de app om internet vraagt, en dat is voor het model dat je kiest. Inspreken eet daarmee ook geen bundel op, en op een studentenabonnement telt dat zwaarder dan op de meeste andere.
Het is bovendien een toetsenbord en geen aparte applicatie, dus het werkt in de notitieapp, de tekstverwerker of de berichtenapp die je al gebruikt. De woorden landen waar je cursor staat, ook midden in een bestaande alinea, en daar gebeurt het meeste bijwerken.
Het herkennen gebeurt op je telefoon zelf, met een modelbestand dat geen enkele andere app kan lezen. Er zit nergens een aanmelding in, geen reclame, niets dat bijhoudt hoe je het gebruikt, en geen voorraad van de audio die je maakte. De back-up die Android draait krijgt de gegevens van de app met opzet niet. Tik je in een wachtwoordveld, dan wordt de microfoontoets domweg niet aangeboden.
Je kiest een van drie modellen, van 60, 190 of 539 MB. Een werkstuk opstellen pleit voor de grootste waarvoor je ruimte hebt: tijdens een lang stuk inspreken kijk je naar de muur en niet naar het scherm, dus wachten kost je niets. Voor de schaal: de optie van 190 MB zette 6,9 seconden praten om in 4,1 seconden op de telefoon met 4 GB waarop getest is. Eén meertalig model handelt achttien talen af en leidt uit de audio af welke je gebruikte, en dat telt als je studeert in een taal waarin je niet bent opgegroeid.
Geef het twee weken voordat je oordeelt
Een rommeliger eerste versie, veel sneller geproduceerd, die een fatsoenlijke bewerking nodig heeft. Is jouw probleem dat er niets geschreven wordt, dan is die ruil overweldigend de moeite waard. Is jouw probleem dat je nog niet weet wat je vindt, dan gaat dit niet helpen, en al het andere dat snel typt ook niet.
De eerste dagen inspreken voelen absurd en de resultaten zijn matig, vooral omdat in hele zinnen tegen een telefoon praten een vaardigheid is die niemand geoefend heeft. Die komt snel. De versie van jou die twee weken geoefend heeft, krijgt merkbaar betere uitkomsten dan de versie die er op dag één een oordeel over velt.
Wil je één concrete proef, neem dan de eerstvolgende opdracht waarvan je weet dat je hem gaat uitstellen. Spreek er twintig minuten over in, zonder één keer terug te lezen, en kijk daarna wat je hebt. Bij de meeste mensen houdt de twijfel daar op.