Twee routes naar hetzelfde werk
Phravia is een spraakapp voor Android en Windows. De microfoon zet opgepoetste tekst neer in wat je toch al gebruikte, met leestekens, hoofdletters en de uhs netjes afgehandeld, en er hoeft geen account voor aangemaakt te worden. Je toetsenbord blijft ongemoeid. De app heette eerder VoiceFlow, wat verklaart waarom je op beide namen zoekresultaten vindt.
LocalType benadert dezelfde klus van de andere kant. Het ís het toetsenbord, met een microfoontoets erop, en het spraakmodel dat je stem in tekst omzet staat op de telefoon zelf. Een tweede route is er niet.
LocalType is een los product en heeft geen enkele band met Phravia of de makers ervan.
De schakelaar die er niet is
Phravia geeft je een keuze: uitschrijven in de cloud als je snelheid wilt, uitschrijven op je telefoon voor de talen die dat aankunnen als je de dingen liever dicht bij huis houdt. Zo bouw je een prima spraakapp, en voor genoeg mensen ís die vrijheid de functie waar ze voor komen.
Een schakelaar kost alleen iets, en het is niets technisch. Je moet er iets bij onthouden. Op welke stand staat hij nu? Is hij daar blijven staan na de laatste update? Gaat déze zin, die over een collega of een diagnose of een geheugensteuntje bij een wachtwoord, wel of niet het netwerk op?
Bij LocalType valt er niets te schakelen. Uitschrijven in de cloud zit niet in de app, dus de stand kan nooit verkeerd staan, en er is geen combinatie van instellingen waarmee een opname alsnog ergens naartoe gaat. Of dat beter uitkomt, hangt volledig af van de vraag of die vrijheid je iets waard was.
Er is dan ook geen stand die je aan iemand anders moet uitleggen. Vraagt een collega of die notitie over hem in de cloud is beland, dan luidt het antwoord niet “ik denk het niet” maar “dat kan de app niet”.
Twee dingen die Phravia doet en LocalType niet
Voor een deel van de lezers zijn ze doorslaggevend.
Het draait ook op de computer. Phravia is naast Android beschikbaar voor Windows, dus je hebt één manier van inspreken op de machine waarop je werkt en op de telefoon in je zak. LocalType is een Android-toetsenbord en verder niets. Speelt jouw dag zich af tussen een laptop en een telefoon en wil je hetzelfde gereedschap op allebei, dan is dat een echt voordeel en daar valt niet tegenin te praten.
Het poetst op wat je gezegd hebt. Phravia beschrijft dat het de tekst schoonmaakt voordat hij landt: leestekens en hoofdletters op orde, stopwoorden eruit. Dat is een echte functie en het is er een die LocalType niet claimt. Ons spraakmodel levert een weergave van wat je werkelijk zei, neergezet in het veld waarin je aan het typen was, en al het opschonen daarna doe je zelf.
Of dat uitmaakt, hangt af van hoe je praat. Denk je in hele zinnen en zeg je ze in één keer, dan lost een schoonmaakronde een probleem op dat je niet hebt. Draai je drie keer om een gedachte heen voordat je hem te pakken hebt, dan doet die ronde echt werk voor je.
Naast je toetsenbord, of als je toetsenbord
Het tweede echte verschil zit in de plek van de microfoon.
Phravia gaat naast het toetsenbord staan dat je al hebt en geeft de tekst eraan door. Aan je typen verandert niets.
LocalType vervangt het toetsenbord, dus de microfoon is er domweg een van de toetsen op. Je bent aan het schrijven, je stuit op een zin die makkelijker gezegd dan getikt is, je drukt op de toets, je zegt hem, en het volgende woord dat je tikt gaat verder waar het inspreken ophield. Er is geen tweede app die de microfoon vasthoudt en geen overdracht tussen die twee.
Het voordeel van de aanpak van Phravia is dat je het toetsenbord houdt dat je kent, met de indeling en de eigenaardigheden die je in je vingers hebt zitten. Het voordeel van de onze is dat inspreken en typen tegen elkaar aan ontworpen zijn: één taalinstelling stuurt de indeling, het woordenboek en het inspreken tegelijk aan, en een naam die je aan het woordenboek toevoegt helpt allebei.
Overstappen kost eenmalig een gang door de instellingen van Android: het toetsenbord aanzetten in de lijst met invoermethoden, en het daarna als de actieve kiezen. Vanaf dat moment is elk tekstveld op een Android-telefoon of -tablet vanaf versie 8.0 een plek waar de microfoontoets klaarstaat.
Voor allebei de ontwerpen geldt dezelfde grens. Zodra de woorden in een bericht, een notitie of een formulier staan, horen ze bij die app. Ons deel eindigt op het moment dat de tekst in het veld verschijnt waarin je aan het typen was, precies alsof je hem zelf had ingetikt. Wat de berichtenapp waarmee je hem verstuurt er daarna mee doet, bepaalt die app, en niet het toetsenbord dat je hielp schrijven.
De rekening voor lokaal: ruimte, geheugen, geduld
Uitschrijven op je telefoon zelf is niet gratis, en die kosten vallen makkelijk buiten een vergelijking. Het model dat je spraak herkent moet fysiek op de telefoon staan, waar het ruimte inneemt en geheugen vasthoudt terwijl het draait. Bij een opzet met de cloud staat dat bestand op hardware die je nooit ziet, en daarom denkt niemand eraan.
LocalType maakt die rekening zichtbaar en laat je kiezen hoeveel je ervan betaalt. Compact weegt 60 MB en is als eerste met een antwoord, wat een ouder toestel goed uitkomt. Standaard weegt 190 MB, past bij de meeste telefoons, en is daarom wat de app voorstelt. Groot weegt 539 MB, gaat het best om met accenten en volle ruimtes, en vraagt geduld terug: op een testtelefoon met 4 GB zette Standaard 6,9 seconden spraak om in 4,1 seconden, en bij Groot loopt het op tot ongeveer het dubbele van je spreektijd.
De telefoon houdt er één tegelijk vast. Een andere maat proberen wisselt het bestand om en legt er niets bovenop, dus je kunt er een middag mee spelen zonder dat je opslag volloopt.
Wat je voor die ruimte terugkrijgt, is een toetsenbord waarvoor bereik niet uitmaakt. Vluchten, tunnels, weken in het buitenland zonder lokale simkaart, gebouwen met dikke muren: geen daarvan is een randgeval, want na het eerste binnenhalen zat het netwerk nooit meer in de keten. Offline is hier de gewone toestand, en het binnenhalen van dat model is meteen de enige reden waarom de app ooit om internet vraagt.
Achttien talen, per opname bepaald
Dat lokale ondersteuning maar een deel van de talen dekt, is een echte beperking van elke aanpak op je telefoon zelf, en de precieze lijst telt zwaarder dan het woord meertalig.
LocalType dekt achttien talen met één meertalig model, één keer binnengehaald. Welke daarvan je spreekt, leidt het uit de opname zelf af, dus van de ene taal naar de andere gaan tussen twee berichten vraagt geen menu. Zet je het juist vast op één taal, dan schuift de toetsenbordindeling mee. Vastzetten is een instelling, geen tweede installatie, en je draait het net zo makkelijk terug.
De nauwkeurigheid over die achttien is niet gelijkmatig. Voor sommige talen was er domweg meer oefenmateriaal dan voor andere, en aan de goed bedeelde talen is dat te merken.
Alles wat er verder in de app zit
Typen is de hoofdtaak. Autocorrectie en het volgende woord voorgesteld uit een woordenboek dat bij je taal past, QWERTY, QWERTZ en AZERTY waar die de nationale standaard zijn, een complete set emoji, en ruimte om je eigen namen en vaktaal met de hand toe te voegen. Die toegevoegde woorden blijven op je telefoon en doen dubbel dienst als context voor het spraakmodel, zodat een achternaam die je hebt aangeleerd ook goed gespeld verschijnt als je hem uitspreekt.
Inspreken is een toets op dat toetsenbord. Het spraakmodel is een bestand in de eigen opslag van de app, die alleen deze app kan lezen, en het is het enige dat je ooit hoort. Van je opnames wordt nergens een archief bewaard, want er is niets om het in te bewaren en nergens om het te bewaren.
Over de serverkant valt niets te beschrijven, omdat die er niet is. De app draagt geen reclame mee en doet geen tracking. Zijn gegevens blijven met opzet buiten de back-up van Android. In wachtwoordvelden schakelt de microfoon zichzelf uit. Woorden die je aanleert blijven aangeleerd, op dat toestel, en komen niet verder. Een privémodus om aan te zetten zul je niet vinden.
Twee apps of één
Hang je aan je toetsenbord en wil je er inspreken naast hebben, met de snelheid van de cloud beschikbaar op de momenten dat de zin toch onschuldig is, dan is Phravia daar precies voor gebouwd en doet het dat met opzet.
LocalType is voor de lezer die liever niets gevraagd krijgt. Eén app, de microfoon op het toetsenbord waar je toch al op tikt, één antwoord op de vraag waar je stem heen gaat, en verder een gewoon toetsenbord dat je de rest van de dag niet opvalt.