Samsung doet dit al, en niet slecht
Het Samsung-toetsenbord op Galaxy-telefoons kan offline spraakinvoer aan zodra je een taalpakket hebt binnengehaald, het is gratis, het komt met de telefoon mee, en het vraagt geen Samsung-account. Op een recente Galaxy is dat een volstrekt redelijk antwoord, en werkt het voor je, dan valt er hier niets te bepleiten.
De standaardinstelling wijst naar de spraakinvoer van het platform en niet naar het offline pakket, dus dat offline gedrag zet je zelf aan. Maar het bestaat, en het werkt.
Het meegeleverde toetsenbord heeft bovendien voordelen die LocalType niet kan overnemen. Het kwam met de telefoon mee en wordt met de telefoon onderhouden. Het kent voor typen veel meer talen dan achttien. Het heeft jarenlang van jouw manier van typen geleerd, en niets daarvan verhuist mee naar iets anders. En het kost niets, terwijl LocalType na een proefperiode betaald is. Voor een hoop Galaxy-bezitters is de zaak daarmee beslist.
Drie verschillende dingen die op één Galaxy “spraak” heten
Een Galaxy biedt doorgaans de eigen spraakinvoer van het toetsenbord, de spraakinvoer van het platform, en een assistent, en alle drie bereik je door te praten. Het zijn losse systemen met losse instellingen, los gedrag zonder verbinding en losse antwoorden op de vraag waar de verwerking plaatsvindt.
Daarom spreekt advies over inspreken op een Samsung zichzelf voortdurend tegen: twee mensen kunnen allebei over spraakinvoer op een Galaxy praten en het over andere software hebben.
Stel eerst vast welke je tot nu toe gebruikt hebt. Open een tekstveld, druk op de microfoon, en kijk welk scherm er verschijnt. Alle conclusies die je trekt over privacy of over gedrag zonder verbinding gelden voor díé en niet voor de andere twee.
Noteer de naam die op dat scherm staat. Datzelfde woord kom je terug tegen in de instellingen voor invoermethoden, en zonder die naam verander je even makkelijk iets aan het verkeerde onderdeel.
Een stand, of het ontbreken van een stand
Bij pakketten hangt het van een aantal dingen af of je spraak lokaal verwerkt wordt: van welke taal je spreekt, van de vraag of het juiste pakket helemaal geïnstalleerd is, van welke telefoon je hebt en van wat een toekomstige update besluit. Elk daarvan is op zichzelf prima. Bij elkaar betekenen ze dat het eerlijke antwoord op de vraag of je audio op dit moment verstuurd wordt luidt: waarschijnlijk niet, aangenomen dat alles nog staat zoals ik het achterliet.
En die vraag komt op de verkeerde momenten terug. Je zit in een wachtkamer, je wilt een naam en een datum in een notitie zetten, en halverwege bedenk je dat je niet meer weet of het pakket op déze telefoon ooit binnengehaald is.
LocalType laat die vraag verdwijnen. Er zit helemaal geen route naar buiten voor spraak in de app, dus er is geen toestand om je in te bevinden, niets om na te gaan vóór een gevoelige zin, en niets dat stilletjes kan veranderen.
Of dat uitmaakt, hangt volledig af van waarom je offline wilde inspreken. Gaat het om wisselend bereik, dan is een pakket prima en valt het netjes terug. Gaat het erom dat je stem niet verstuurd wordt, dan is een instelling een zwakkere garantie dan een afwezigheid.
Pakketten tegenover één meertalig model
Taalpakketten zijn administratie. Je installeert ze per taal, je houdt bij welke er staan, en je ontdekt dat er een ontbreekt op een onhandig moment. Elk pakket neemt bovendien zijn eigen ruimte in: twee talen betekent twee pakketten, drie talen drie, en die ruimte krijg je pas terug als je ze met de hand weghaalt.
Bij LocalType zitten achttien talen in één model dat je één keer binnenhaalt, en welke daarvan je spreekt leidt het uit de opname af. Er komt geen menu aan te pas. Begin een bericht in de ene taal en het volgende in de andere, en het gaat mee zonder dat er iets gekozen wordt. Voor wie thuis de ene taal spreekt en op het werk de andere, scheelt dat elke dag een handeling.
Zet je juist één bepaalde taal vast, dan bewegen de toetsenbordindeling, het woordenboek en de taal van het inspreken samen mee, en dat is de betere inrichting als je de hele dag in één taal zit.
De nauwkeurigheid is niet gelijk over die achttien. Oefenmateriaal is ongelijk verdeeld en veelgesproken talen komen er het best uit, en dat geldt voor elk spraakmodel, ongeacht wie het gebouwd heeft.
Een nieuwe Galaxy begint leeg
Samsung-bezitters wisselen vaker van Galaxy dan de meeste mensen van merk wisselen, en zo’n overzetting herstelt normaal gesproken alles.
LocalType niet. De app houdt zijn gegevens met opzet buiten de back-up, dus een nieuw toestel komt aan zonder je model en zonder de woorden die je had toegevoegd, en je bent vijf minuten bezig om het opnieuw in te richten. Alles wat vanzelf weer op een nieuwe telefoon verschijnt, stond ergens anders opgeslagen dan op de oude telefoon. Allebei kan niet.
Reken er dus op. Haal het model op wifi binnen zodra de nieuwe telefoon staat, en zet de tien namen die je het vaakst gebruikt er opnieuw bij.
Bij het opnieuw inrichten krijg je meteen een beslissing die de fabrikant anders voor je neemt: drie maten spraakmodel van 60, 190 en 539 MB, waarmee je zelf schuift tussen snel en zorgvuldig. De kleinste past bij een ouder of voller toestel, de grootste bij rumoerige plekken. Op de testtelefoon met 4 GB maakte de middelste stand in 4,1 seconden tekst van 6,9 seconden praten. Er staat er één tegelijk op je telefoon, dus overstappen naar een andere maat wisselt het bestand om.
Het herkennen zelf is geen instelling. Er is één route, die draait op je telefoon, en het is dezelfde route voor elke zin in elke taal. Er is nergens om in te loggen, dus er hangt geen identiteit aan je typen. Reclame zit er niet in, en tracking evenmin. Er bestaat geen archief van wat je hebt ingesproken: de audio wordt tekst, en daarna is er niets meer. Het model zit in de eigen opslag van de app en geen andere app komt erbij, en boven een wachtwoordveld verschijnt de microfoontoets niet. Om internet vraagt de app voor precies één doel, het ophalen van het model dat je gekozen hebt.
Zwijgt de microfoon, dan blijft er een gewoon toetsenbord over: autocorrectie onder het tikken door, een volgend woord dat wordt aangeboden, een woordenboek per taal, de indelingen die men in elk land verwacht, een volledige set emoji, en je eigen namen en vaktaal die je met de hand toevoegt. Wat je zo toevoegt blijft op je telefoon en gaat als context naar het spraakmodel, zodat het er goed gespeld uit komt.
Uitproberen zonder je vast te leggen
Android laat meerdere toetsenborden tegelijk aan staan, en wisselen kost één tik in de keuzelijst.
Het meegeleverde toetsenbord blijft dus staan waar het staat. Zet er een tweede aan, gebruik hem twee weken, en val halverwege een zin terug zodra hij je irriteert. In dat experiment zit geen verwijderstap, en er valt niets ongedaan te maken als je er toch niets in ziet.
Android houdt de toetsenborden die aan staan bij in de instellingen voor invoermethoden. Aanzetten en weer uitzetten kost daar allebei één schakelaar, en het toetsenbord dat je even niet gebruikt neemt intussen niets van je over.
Als je liever geen instelling beheert
Wil je offline inspreken op een Galaxy en vind je het beheren van een taalpakket prima, dan doet het toetsenbord dat je al hebt dat gewoon.
Heb je liever dat het geen instelling is die verkeerd kan staan, en schrijf je in meer dan één taal, dan is dat het gat dat LocalType vult.